ایزابلا دِآمور آلت با نخستین اجرای خود در هتل زیگی وارد کانون توجه شد

برای ایزابلا «بلا» دِآمور آلت (Isabella “Bella” DeMore Alt)، سالن مملو از تماشاگر در هتل زیگی معنایی فراتر از نخستین اجرای تیترشده داشت. این مکان در وست هالیوود به صحنه یک نقطه عطف شخصی بدل شد؛ لحظه‌ای شکل‌گرفته از سال‌ها آمادگی آرام، حمایت خانوادگی و ریشه‌هایی که به بورلی هیلز بازمی‌گردد. برای کسانی که او را پیش از نورهای صحنه می‌شناختند، نخستین اجرای بلا در ۱۰سالگی کمتر شبیه «رسیدن» و بیشتر ادامه‌ای طبیعی از مسیر به نظر می‌رسید.

بلا در فضایی آکنده از انرژی خلاقانه رشد کرد. 10 year-old Isabella D'Amore Alt performs at her sold out debut show at Hotel Ziggy in West Hollywood

پدرش، بابی آلت (Bobby Alt)، مسیر حرفه‌ای خود را به‌عنوان موسیقیدان ساخت و از بنیان‌گذاران و اعضای اصلی گروه بین‌المللی پرکاشن Street Drum Corps است؛ گروهی زاده لس‌آنجلس که به تورهای پرانرژی و اجرا در کنار هنرمندان مطرح شناخته می‌شود. مادرش، کارولاین دِآمور (Caroline D’Amore)، نیز راه خود را در کسب‌وکار و رسانه—from تلویزیون واقع‌نما تا امپراتوری رو‌به‌رشد Pizza Girl—پیموده است. در خانه آلت، موسیقی رؤیایی دوردست نبود؛ بخشی از زندگی روزمره بود. همین فضا به بلا امکان داد پیش از هر اجرای عمومی، صدای خود را کشف کند.

بلا پس از اجرا گفت: «خیلی استرس داشتم، اما هر بار که روی صحنه می‌روم اعتمادبه‌نفس می‌گیرم. بعدش کار را عالی انجام می‌دهم و واقعاً خوشحال می‌شوم.»

اجرای هتل زیگی نخستین کنسرت کاملاً بلیت‌فروخته‌شده بلا بود؛ لحظه‌ای که اعتمادبه‌نفس او را در برابر سالنی پر آزمود. برای این خواننده جوان، هم‌صحنه‌شدن با پدرش وزن خاصی داشت. آنچه از جم‌های خانوادگی و تمرین‌ها آغاز شده بود، به اجرایی عمومی انجامید؛ آمیزه‌ای از صدای در حال شکل‌گیری او با حضور مطمئن کسی که زندگی حرفه‌ای را تجربه کرده و او تازه قدم در آن می‌گذارد.

بلا گفت: «خیلی دوست داشتم با پدرم اجرا کنم. وقتی به عقب نگاه می‌کنم، حمایتش را می‌بینم و این‌که چطور همراهم بوده؛ همین باعث می‌شود همه‌چیز حس خوبی داشته باشد و واقعاً لذت‌بخش شود. شریک‌شدن در آن لحظه شگفت‌انگیز بود.»

برای بابی آلت، تماشای تصاحب صحنه توسط دخترش احساسی بود که هیچ توقف تور یا اجرایی با آن قابل قیاس نبود. نقش موسیقیدان برای لحظه‌ای به چیزی بسیار شخصی‌تر تغییر کرد.

او گفت: «دیدن این‌که دخترم می‌درخشد و کاری را انجام می‌دهد که ذاتاً دوستش دارد، باورنکردنی است. وظیفه من به‌عنوان پدر—و به‌عنوان درامر او—این است که بهترین اجرا را فراهم کنم و در عین حال مطمئن شوم روی صحنه احساس امنیت دارد.»

پشت این نورافکنِ وست هالیوود، داستانی از بورلی هیلز هم وجود دارد. بلا از ساکنان پیشین بورلی هیلز است و در دبستان هاوثورن تحصیل کرده؛ در جامعه‌ای که اغلب دنیایی متفاوت از سانست استریپ به نظر می‌رسد. دوستان و خانواده‌ای که زمانی او را در راهروهای مدرسه می‌دیدند، حالا در میان تماشاگران بودند و گام‌گذاشتنش به زندگی خلاقانه‌ای عمومی را می‌دیدند.

این پیوند محلی، معنایی آرام‌تر به شب بخشید. در شهری که استعدادهای جوان گاه به‌سرعت بسته‌بندی و به جلو رانده می‌شوند، نخستین اجرای بلا بر بستری کندتر و شخصی‌تر استوار بود. سالن پر، تنها نشانه شتاب نبود؛ بازتاب سال‌ها تشویق، تمرین و حمایتی خانوادگی بود که با روشن‌شدن چراغ‌ها پایان نمی‌یابد.

برای بورلی هیلز، نخستین اجرای بلا آلت یادآور این واقعیت است که مسیرهای خلاقانه اغلب از نزدیکی خانه آغاز می‌شوند. صحنه هتل زیگی شاید درست آن‌سوی مرز شهر باشد، اما ریشه‌های این لحظه—and داستان پشت آن—به کلاس‌ها، محله‌ها و جامعه‌ای بازمی‌گردد که به شکل‌گیری هنرمند جوانی کمک کرد که اکنون در برابر سالنی مملو صدای خود را می‌یابد.