عملکرد رهبری BHUSD باید بر اساس نتایج ارزیابی شود، نه روایت‌های سیاسی

برای مدتی طولانی، حلقه کوچکی از افراد بانفوذ که به مدیران و آموزگاران ناحیه آموزشی دسترسی ویژه داشتند، نفوذی نامتناسب بر تصمیم‌های ناحیه اعمال می‌کردند؛ در حالی که بسیاری از والدین، معلمان و خانواده‌ها احساس می‌کردند صدایشان شنیده نمی‌شود. انتخاب رهبران جدید بازتاب خواست جامعه برای پاسخ‌گویی بیشتر، مسئولیت‌پذیری مالی، شفافیت و تمرکز دوباره بر دانش‌آموزان بود.

این ناکارآمدی نیست؛ این دموکراسی است.

اختلاف‌نظر و تفکر مستقل از ارکان حکمرانی مطلوب‌اند. مسئولیت یک عضو هیئت آموزش، حفظ وضع موجود یا جلب رضایت افراد بانفوذ قدیمی نیست، بلکه نمایندگی از همه دانش‌آموزان، والدین، مالیات‌دهندگان و آموزگاران است.

یادداشت اخیر پیتر استروف (Peter Ostroff) در نشریه Beverly Hills Weekly بیش از حد بر اشخاص، دعاوی حقوقی و روایت‌های سیاسی متمرکز است و هدف بنیادی یک هیئت آموزش را نادیده می‌گیرد: بهبود نتایج آموزشی دانش‌آموزان.

خوانندگان همچنین باید دیدگاهی را که این مطلب از آن نوشته شده است، در نظر بگیرند. آقای استروف در حال حاضر از والدین دانش‌آموزان BHUSD نیست، در حالی که بسیاری از خانواده‌های ناحیه، چالش‌های پیش روی مدارس ما را مستقیماً تجربه کرده‌اند. ما داوطلبانه فعالیت کرده‌ایم، در جلسات حضور یافته‌ایم، با آموزگاران در ارتباط بوده‌ایم و برای بهبود شرایط تلاش کرده‌ایم، زیرا تصمیم‌های هیئت آموزش مستقیماً بر فرزندانمان تأثیر می‌گذارد.

موضوع نگران‌کننده دیگر، تصمیم آقای استروف در مقام یک وکیل برای طرح عمومی مذاکرات سازشی است که آقای لیفشیتز، وکیلی دیگر، برای او خلاصه کرده بود. کالیفرنیا از دیرباز بر اهمیت تشویق گفت‌وگوهای صریح برای دستیابی به سازش تأکید داشته است، بی‌آنکه طرفین نگران باشند این ارتباطات بعدها برای تأثیرگذاری بر افکار عمومی به کار گرفته شوند.

افشای مذاکرات سازشی با سیاست‌های منعکس‌شده در بخش ۱۱۵۲ قانون ادله کالیفرنیا و قاعده ۳.۶ مقررات رفتار حرفه‌ای کالیفرنیا ناسازگار به نظر می‌رسد و آنها را تضعیف می‌کند. وارد کردن موضوعات مربوط به سازش در یک یادداشت دیدگاهی، به‌جای کمک به گفت‌وگویی سازنده، مسائل حقوقی را سیاسی می‌کند؛ مسائلی که نباید در دادگاه افکار عمومی مطرح شوند.

اظهارات آقای استروف همچنین نشان‌دهنده سطحی از درگیری شخصی است که درباره بی‌طرفی او پرسش‌هایی ایجاد می‌کند. مقاله او تنها روایتی را ارائه می‌دهد که در اختیارش قرار گرفته و زمینه‌های مهمی را حذف می‌کند؛ از جمله اینکه نمایندگان عضو هیئت آموزش، استرن، نه یک بار و نه دو بار، بلکه سه بار مذاکرات سازش را آغاز کردند. گفت‌وگویی کامل و عمومی به چیزی بیش از ارائه گزینشی واقعیت‌ها نیاز دارد.

یادداشت آقای استروف به‌جای بررسی این موضوع که چرا اکثریت هیئت به این نتیجه رسیدند که عضو هیئت آموزش، استرن، فرد مناسبی برای رهبری هیئت نیست، بر انتقادهای شخصی و کشمکش سیاسی تمرکز می‌کند. اظهارنظرهای عمومی مستمر با حضور لیفشیتز، استروف و استرن چنین به نظر می‌رسد که برای زنده نگه داشتن این مناقشه طراحی شده‌اند، نه برای آنکه ناحیه آموزشی بتواند بر مأموریت آموزشی خود تمرکز کند.

حکمرانی مطلوب مستلزم بررسی سنجیده، شفافیت و خدمت به دانش‌آموزان است، نه ادامه نمایش‌های سیاسی.

حکمرانی مطلوب همچنین با روش‌هایی که از طریق ارعاب مانع مشارکت می‌شوند یا به تعبیر بسیاری از اعضای جامعه، با «فریاد زدن و بیرون راندن افراد از جلسه» سازگار نیست. نهادهای عمومی زمانی بهترین عملکرد را دارند که دیدگاه‌های متفاوت با احترام بیان شوند و اعضای جامعه برای مشارکت در روند تصمیم‌گیری احساس استقبال و امنیت کنند.

جودی منوچهری (Judy Manouchehri) برای حفظ روش‌های گذشته نامزد نشد. او وارد رقابت شد، زیرا والدین خواهان رهبرانی بودند که آمادگی طرح پرسش‌های دشوار، مطالبه پاسخ‌گویی، بهبود شفافیت، تقویت نظارت مالی و قرار دادن دانش‌آموزان در اولویت را داشته باشند.

از زمان آغاز مسئولیت، تمرکز او بر بازسازی اعتماد، بهبود ارتباطات، حمایت از برتری تحصیلی و اطمینان از این بوده است که تصمیم‌ها با اولویت دادن به دانش‌آموزان، نه سیاست، اتخاذ شوند.

خدمت در هیئت آموزش مستلزم تعهد قابل‌توجه و فداکاری شخصی است. بیشتر اعضای هیئت ساعت‌های بی‌شماری را صرف بررسی دستور جلسات، حضور در نشست‌ها، بازدید از مدارس، دیدار با والدین و کارکنان و اتخاذ تصمیم‌های دشواری می‌کنند که بر هزاران دانش‌آموز تأثیر می‌گذارد.

افراد منطقی ممکن است درباره تصمیم‌های مشخص اختلاف‌نظر داشته باشند، اما زیر سؤال بردن انگیزه کسانی که داوطلبانه وقت خود را برای بهبود آموزش عمومی اختصاص می‌دهند، به پیشبرد گفت‌وگویی معنادار کمک نمی‌کند.

در نهایت، رأی‌دهندگان باید اعضای هیئت آموزش را بر اساس رهبری، صداقت و نتایج عملکردشان ارزیابی کنند، نه بر پایه یادداشت‌هایی که برای برجسته کردن منافع مورد نظر یا تضعیف کسانی نوشته می‌شوند که وضع موجود را به چالش می‌کشند.

گفت‌وگو باید بر موضوعی متمرکز بماند که به آن تعلق دارد: آنچه برای دانش‌آموزان بورلی هیلز بهترین است. کارنامه جودی منوچهری گویای عملکرد اوست و همین کارنامه، نه لفاظی‌های سیاسی یا گلایه‌های شخصی، شایسته توجه جامعه است.